Liang de Beer

Tag: Boeken

  • Wat ik doe als ik op mini-sabbatical ga

    Wat ik doe als ik op mini-sabbatical ga

    Elk jaar ga ik begin augustus een paar dagen op mini-sabbatical in Maastricht. De traditie is in die eerste warme zomer ontstaan. In 2018 gebeurden er een aantal heftige dingen in mijn leven en instinctief besloot ik een paar dagen voor mezelf te nemen. 

    Ik koos Maastricht omdat mijn oma vroeger op Sint Pieter woonde. De stad ligt ver genoeg van Leiden om exotisch te zijn, maar is natuurlijk gewoon Nederlands en daarmee minder afleidend dan een stad in het buitenland. Ik herinnerde me die eerste keer vooral het huis van mijn oma en de tripjes die we samen maakten. Door een paar dagen alleen in de stad door te brengen, gunde ik mezelf om de herinnering opnieuw te verkennen. Na die eerste keer was de stad ook weer deels van mij. Ik keerde in 2019 terug en een traditie was geboren. Dit jaar durfde ik zelfs mijn plannen met mensen te delen. 

    ‘Je gaat een paar dagen alleen weg?’

    ‘Wat doe je dan?’

    ‘Oh, dat zou ik ook wel een keer willen doen!’

    ‘Daar moet je me eens wat meer over vertellen.’

    Vandaag is het weer zover. Het is voor mij heel belangrijk om een paar dagen helemaal alleen te zijn. Geen rekening te houden met de dagindeling van andere mensen, maar naar mijn intuïtie te luisteren en te handelen naar mijn eigen kompas. En ja, het is confronterend om drie keer per dag in je uppie te eten. Een aantal dagen alleen dwingt je om los te breken van maatschappelijke verwachtingen en kaders voor jezelf te scheppen. 

    Eten is een belangrijk onderdeel van de mini-sabbatical. Ik heb inmiddels een aantal vaste spots in de stad en weet de goede koffie te vinden. Daarnaast is creatief opladen een absolute must. Dus ik ga bijna elke dag naar een museum: geheel in mijn eigen tempo. Ik spendeer er maximaal een uurtje. Creatief opladen is voor mij lichaam en geest: ik huur graag een fiets, maak een avondwandeling en ga minimaal één keer hardlopen.

    Vrijwel de meeste tijd breng ik door met mijn boeken en een schrijfblok op een terras of in de hotelbar. Bill Gates heeft een soortgelijke traditie: in de Netflix documentaire Inside Bill’s Brain zien we dat hij een week in een blokhut zit en alleen maar bezig is met lezen en nieuwe kennis tot zich te nemen. Ik ben ook een snelle lezer en een veellezer: als ik de tijd heb, gaat er makkelijk een boek per dag doorheen. Elke vakantie bevat een paniekmoment: mijn boeken zijn op en ik moet zo snel mogelijk een (Engelse) boekhandel vinden. Gelukkig is dat in Maastricht geen probleem: een bezoek aan boekhandel Dominicanen is een vast onderdeel van de trip.  

    Een mini-sabbatical is echter geen vakantie (hoewel het voor mij dichtbij de ideale vakantie komt). Het is tijd om alleen te zijn, jezelf op te laden en meer focus te vinden in de dingen die je wilt doen. Ik neem altijd mijn laptop en een globaal to-dolijstje mee. Voordat ik vertrek zorg ik dat mijn actielijst, agenda en mail bijgewerkt zijn. De mini-sabbatical gebruik ik voor deep thinking. Denk aan het formuleren van persoonlijke doelen, het opstellen van de synopsis voor een kort verhaal of het schrijven van een strategisch plan. Omdat ik nergens heen kan, lukt het me een aantal uur met totale focus te werken. Ik ben enorm productief zonder dat het als werk voelt. 

    Dit jaar zal mijn mini-sabbatical er iets anders uitzien dan vorig jaar. Natuurlijk door Corona, maar ook doordat ik ben begonnen aan The Artist’s Way van Julia Cameron. Dit is een methodiek om je creatieve productiviteit te hervinden. Twee belangrijke ingrediënten voor deze transformatie zijn: de dag beginnen met het schrijven van drie morning pages (om alles eruit te krijgen), en wekelijks een artist date met jezelf plannen (om weer nieuwe inspiratie op te doen). Elke week kom je in een andere fase met bijbehorend leeswerk en opdrachten. Slecht nieuws voor mij: precies deze week is reading deprivation week. Het idee is om alle boeken, kranten, Netflix, artikelen op internet etc. voor een week uit je leven te bannen om inspiratie toe te laten en zelf meer te maken. Hier heb ik mij maar bij neergelegd, natuurlijk verweet ik mezelf dat ik de cursus niet beter heb ingepland. Ik ben nou eenmaal een gigantische leesjunk. 

    Send thoughts and prayers!

  • Gave Wijven Podcast

    Zaterdag 31 augustus was ik te gast in de nieuwe Gave Wijven Podcast van Susannah Herman.

    “In deze aflevering van de Gave Wijven Podcast vertelt Liang de Beer, de Marie Kondo van het management, over haar carrière, activiteiten, nevenactiviteiten, voorkeuren, adviezen en handtas. Ze legt onder meer uit wat de waarde is van mini-sabbaticals en schrapsessies. Bovendien vertelt Liang wat een Peranakan is en hoe het is om er een te zijn.”

    Hier vind je de linkjes naar Gave Wijven op je favoriete podcastkanaal of luister de aflevering direct op Apple Podcasts.

  • A Room of One’s Own: Nog actueel

    De boekenclub van FEL besprak A Room of One’s Own van Virginia Woolf in het Parool (15 december).

    “Woolf toont aan dat het vrouwen door de eeuwen heen vaak ontbrak aan een eigen plek, welvaart en tijd. Een boodschap die ook vandaag nog actueel is.”

     

     

     

     

     

     

     

     

    De nieuwe vertaling van A Room of One’s Own (Een kamer voor jezelf) is verkrijgbaar bij Uitgeverij Chaos.

  • Historisch verhaal: De Laatste Dag

    Op Historische Verhalen publiceerde ik mijn eerste historische fictieverhaal.

    “Glodok, 24 juni 1955, 13.24

    De bakkerij is verlaten. De schappen waar twee weken geleden nog allerlei kleurrijke kue lapis, Hollandse koekjes en groene pandan cake hadden gelegen, zijn leeg. De koeling voor de schuimgebakjes en de slagroomtaarten is schoongemaakt en de stekker is uit het stopcontact gehaald. Alleen de waaier aan het plafond zoeft nog zacht. Zonder airconditioning zou de tropische hitte het binnen een kwartier ondraaglijk maken.

    Vanuit de steeg komt weinig daglicht naar binnen. In de vroege middag spoeden zich enkele verdwaalde mensen door de straatjes van Glodok. Het is sinds april weer rustig in de Chinese wijk. De rellen die de afgelopen jaren de straten teisterden, zijn verleden tijd. De Hollandse klanten zijn weg, maar de Chinezen komen altijd terug. Over een paar uur zullen de straten zich weer vullen met bezoekers voor de avond pasar. Op zoek naar gefrituurde varkenspootjes, goedkope slippers uit Amerika, gemalen kippenbotjes tegen de hoofdpijn of een van de vele andere eigenaardigheden die de markt te bieden heeft. Al gaat nog steeds niemand langer zijn huis uit dan nodig.

    Even rusten was een beter idee geweest, verzucht Jian. Maar ze had de verleiding niet kunnen weerstaan een laatste blik op haar winkel te werpen. Daar op de toonbank hadden bruiloftstaarten gestaan, die voor de oorlog een mooie bijverdienste waren geweest. Achter in de keuken had ze in de oorlog honderden koekjes, loempia’s en rijsttafels gemaakt om haar drie jonge kinderen te onderhouden. Vorige week waren de mensen uit de wijk een voor een langs gekomen om de laatste zoete creaties mee te nemen. Zelf had ze geen reden om de winkel te sluiten. Yu Wen had beslist. Zij had aanvaard. Het kwam niet in haar op om haar man niet te volgen. Over een week zou de Venetia hen van Tanjung Priok naar Rotterdam brengen.”

    Lees de rest van het verhaal op de website van Historische Verhalen.

    In januari 2018 verscheen het verhaal in de verzamelbundel van Historische Verhalen. Bestel de bundel op de website van Historische Verhalen of bij de lokale boekhandel!