Mijn opa zou zich omdraaien in zijn graf. Zijn kleindochter die een lezing geeft over de man die zijn leven ruïneerde. Zo zagen hij en veel ‘repatrianten’ uit ‘Indië’ de leider van de Onafhankelijkheid. Was Soekarno een schurk? Niet helemaal.

Als derde generatie kijk ik meer emotie-neutraal naar de figuur Soekarno. Misschien vond ik Soekarno altijd wel de sympathieke, een man met een vriendelijk gezicht, degene die voor dictator Suharto kwam.
Ik plaats het verhaal van mijn opa naast het Indonesische perspectief. Soekarno als man die het volk bijeen bracht, streed tegen Westers imperialisme en tenslotte de eerste president van Indonesië werd. Is hij hun vader des vaderlands? Ook dat verhaal klopt niet helemaal.
De nieuwe voorstelling Soekarno laat de verschillende gezichten van de man zien, en vooral de jonge (Bo Tarenskeen) en de oude (Esther Scheldwacht): Wie wil ik zijn? Wie ben ik geweest?
Die verschillende beelden verken ik in de reeks inleidingen die ik geef bij de voorstelling Soekarno van Bo Tarenskeen en Het Nationale Theater.
In de premièreweek bij Het Nationale Theater in Den Haag voor genodigden maar in Amersfoort (21 oktober), Alkmaar (22 oktober), Den Haag (25 oktober) en Leiden (28 oktober) voor iedereen die wil.
Er zijn nog kaarten voor de voorstellingen in heel het land!

