Liang de Beer

Tag: Politiek

  • Inleidingen SOEKARNO

    Mijn opa zou zich omdraaien in zijn graf. Zijn kleindochter die een lezing geeft over de man die zijn leven ruïneerde. Zo zagen hij en veel ‘repatrianten’ uit ‘Indië’ de leider van de Onafhankelijkheid. Was Soekarno een schurk? Niet helemaal.

    Esther Scheldwacht als de oudere Soekarno (Nationale Theater/Bo Tarenskeen)

    Als derde generatie kijk ik meer emotie-neutraal naar de figuur Soekarno. Misschien vond ik Soekarno altijd wel de sympathieke, een man met een vriendelijk gezicht, degene die voor dictator Suharto kwam.

    Ik plaats het verhaal van mijn opa naast het Indonesische perspectief. Soekarno als man die het volk bijeen bracht, streed tegen Westers imperialisme en tenslotte de eerste president van Indonesië werd. Is hij hun vader des vaderlands? Ook dat verhaal klopt niet helemaal.

    De nieuwe voorstelling Soekarno laat de verschillende gezichten van de man zien, en vooral de jonge (Bo Tarenskeen) en de oude (Esther Scheldwacht): Wie wil ik zijn? Wie ben ik geweest?

    Die verschillende beelden verken ik in de reeks inleidingen die ik geef bij de voorstelling Soekarno van Bo Tarenskeen en Het Nationale Theater.

    In de premièreweek bij Het Nationale Theater in Den Haag voor genodigden maar in Amersfoort (21 oktober), Deventer (23 oktober), Den Haag (25 oktober) en Leiden (28 oktober) voor iedereen die wil.

    Er zijn nog kaarten voor de voorstellingen in heel het land!

  • Interview: Waarom vrouwen beter verdienen

    Wanneer we over werk praten, ontkomen we niet aan het grote verschil in beloning tussen mannen en vrouwen. Vrouwen verdienden in 2021 per jaar gemiddeld 36 procent minder dan mannen. Ook voor hetzelfde werk krijgen vrouwen minder geld.
    De oplossing voor de loonkloof is nog lang niet in zicht. ‘De afgelopen jaren ben ik steeds sceptischer en activistischer geworden’, vertelt Sophie van Gool, ‘Het moet radicaal anders.’ Anderhalf jaar geleden verscheen haar boek Waarom vrouwen minder verdienen. Tijd voor een ideeënwisseling.

    Lees het interview met Sophie van Gool op de website van Idee.

  • Opzij: De verkiezingen langs de feministische meetlat

    Toen mijn oma 25 jaar werd in 1941 en al moeder van drie kinderen was, mocht ze niet stemmen. Haar leeftijdgenoten in Nederland hadden dat recht sinds 1919. Maar vrouwen in het toenmalig Nederlands-Indië waren daarvan uitgesloten. Daarbij kwam dat mijn Chinese oma in een niet-democratische kolonie op de rand van oorlog woonde waar de overgrote meerderheid van de bevolking sowieso geen volwaardig burger was. Pas na aankomst in Nederland in 1955 was voor het eerst de gelegenheid daar om te stemmen. Ze volgde het stemadvies van mijn opa: De Katholieke Volkspartij.  

    Mijn moeder is een feminist van de tweede generatie en kind van de jaren ‘70. Altijd van je stemrecht gebruik maken, kreeg ik van haar mee. Dat heb ik dus braaf gedaan bij elke verkiezing na 2006, zelfs de waterschappen sloeg ik niet over. Mijn moeder stemde op de eerste vrouw op de lijst, een gewoonte die meer mensen hebben. Ik deed hetzelfde of stemde zelfs op de vaak mannelijke lijsttrekker, de horreur! Ik had politiek nog geen vaste grond aan de voeten, en ik moet toegeven dat mijn redenen om op een bepaalde partij of kandidaat te stemmen zeer oppervlakkig waren. Later werd ik zelf politiek actief, en leerde ik deze wereld beter kennen.  

    Natuurlijk ga ik op 15 maart 2023 voor de Provinciale Staten stemmen. Maar het enthousiasme dat ik bij verkiezingen normaliter voel, is dit keer afwezig. Het is alsof er geen feministische urgentie is. Wat is dit keer de drijfveer om naar de stembus te gaan behalve het stemmetje van generaties feministen voor ons?   

    Daarom ben ik voor Opzij op zoek gegaan naar het wat en waarom van deze verkiezingen. Ik wil een feministisch verhaal hebben, en het voelt niet goed dat deze niet op het puntje van mijn tong ligt. 

    Lees het hele artikel hier.

  • Intersectionaliteit maakt sociaal-liberalisme toekomstbestendig

    Met de lancering van Bij1 werd het politieke landschap verrijkt met de eerste partij in Nederland die zich expliciet ‘intersectioneel’ noemt. Ook in het Europees Parlement is inmiddels een levendig debat gaande over intersectionele politiek, naar aanleiding van het rapport On intersectional discrimination in the European Union over wat beleidsmakers met dit begrip kunnen. Hoog tijd dat sociaal-liberalen zich er ook eens in gaan verdiepen.

    In Idee 2022-3 ‘Liberalisme in Crisis‘ schreef ik een artikel over intersectionaliteit als (broodnodige) inspiratie voor het liberalisme.

    Lees het hele artikel (pdf) hier.