Liang de Beer

Auteur: liangdebeer

  • Het Leiden van…

    Liang de Beer kwam in 2010 in Leiden wonen om een researchmaster geschiedenis te volgen en ging niet meer weg. Sterker nog: ze staat middenin het Leidse leven als mede-oprichter van FEL (Feminist Evolution Leiden) en is daarnaast onder meer voorzitter van het lokale Els Borst Netwerk, dat de politieke participatie van vrouwen stimuleert. Met een kop koffie erbij deelt Liang haar favoriete plekken in Leiden en bespreken we de voortgang van cultuur en emancipatie in de stad.

    ‘We vonden als oprichters van FEL dat feministisch activisme in Leiden wel een impuls kon gebruiken. Er gebeurt heel veel binnen de Amsterdamse grachtengordel maar Leiden is een vrij brave stad, terwijl er toch feministische issues zijn. Kijk bijvoorbeeld naar de straten die voor tachtig procent naar mannen vernoemd zijn, naar de universiteit en de gemeenteraad waar mannen in de meerderheid zijn of naar harassment in het uitgaansleven. Dat zijn dingen waar wij als feministen ons over moeten uitspreken. Daarnaast misten we inhoudelijke lezingen en evenementen. Het feminisme is er echt wel, maar mensen die daar iets mee doen moeten nog aan elkaar verbonden worden.’

    Old School (Pieterskerkhof)

    ‘Ze hebben mooie exposities en een pittoreske bar. Ik organiseer er zelf ook graag evenementen, heel fijn als je geen groot budget hebt en ze denken echt met je mee. Het ligt ook nog eens aan mijn favoriete plein, waar ik een tijdje hebt gewoond.’

    Borgman Borgman (Nieuwe Rijn) en Anne & Max (Gangetje)

    ‘Daar zit ik heel vaak vanwege de goede koffie. Anne & Max is heel relaxed om met je laptop te zitten werken of te lezen, Borgman om met mensen af te spreken.’

    Oude Vest

    ‘Nostalgische gevoelens, want daar ligt mijn oude studentenhuis. Vanaf deze gracht heb ik Leiden leren kennen. Het is nog niet zo gepolijst als het Rapenburg, er zitten wat shady zaakjes en wazige kroegen. Mooi dat het nog kan middenin de stad.’

    Bar Lokaal (Hartesteeg)

    ‘Als een vriend of vriendin van buiten Leiden bij me op bezoek komt neem ik die altijd mee naar Bar Lokaal. De geroosterde bloemkool met parmezaan en granaatappelpitjes is mijn favoriet.’

    Burgemeester Goeswijn (Choorlammersteeg)

    ‘Mijn nieuwe favoriete bar. Het wordt gerund door een feminist en heeft een heel schattig vintage interieur met een mooie wandschildering op de eerste verdieping.’

    Je woont hier sinds 2010. Hoe heb je de stad zien veranderen sinds die tijd?

    ‘Heel sterk en dat is voor mij nu een reden om voorlopig te blijven. Er zijn festivals gekomen zoals de Nacht van Ontdekkingen, Gebr. De Nobel is geopend en de musea zijn opgeknapt: er gebeurt gewoon ontzettend veel. Toen ik in 2013 klaar was met studeren vertrokken al mijn vrienden naar Amsterdam of Den Haag. Toen ben ik begonnen met het organiseren van netwerkborrel Leidse Praatjes, zodat er ook iets te doen is na het studerende leven.’

    Wat mis je nog in de stad?

    ‘Een debatcentrum zoals de Balie of de Rode Hoed in Amsterdam, met ruimte voor inhoudelijke lezingen en evenementen. Daar zou je dan ook andere culturele dingen kunnen organiseren, zoals experimenteel theater of exposities.’

    Bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen stond je namens D’66 op de kandidatenlijst maar werd je uiteindelijk niet verkozen. Is dat een ambitie die je hebt voor de toekomst?

    ‘Wellicht, ik sta nog steeds hoog op de lijst dus het zou nog kunnen binnen deze termijn. Toen ik niet in de gemeenteraad kwam ging ik niet bij de pakken neer zitten. Mijn kandidatuur was leuk, leerzaam en een manier om de stad heel goed te leren kennen. ‘

    Als je morgen opeens burgemeester van Leiden bent, wat is dan het eerste dat je doet?

    ‘De spoorlijn naar Utrecht verdubbelen! Dat is een issue dat al jaren speelt en ontzettend complex is om te realiseren. Ik zou ook wel de auto’s uit de binnenstad willen halen en meer in fietsen investeren.’

    Door Sophie Jansen – Cultuurfonds Leiden

    Lees het originele artikel hier.

  • Gave Wijven Podcast

    Zaterdag 31 augustus was ik te gast in de nieuwe Gave Wijven Podcast van Susannah Herman.

    “In deze aflevering van de Gave Wijven Podcast vertelt Liang de Beer, de Marie Kondo van het management, over haar carrière, activiteiten, nevenactiviteiten, voorkeuren, adviezen en handtas. Ze legt onder meer uit wat de waarde is van mini-sabbaticals en schrapsessies. Bovendien vertelt Liang wat een Peranakan is en hoe het is om er een te zijn.”

    Hier vind je de linkjes naar Gave Wijven op je favoriete podcastkanaal of luister de aflevering direct op Apple Podcasts.

  • Een feminist verdiept zich in bridal couture

    In de diashow van mijn herinnering zie ik vaak mij en mijn nichtje. Twee paar vlechtjes staand naast het zoveelste bruidspaar in onze grote familie. Een zelfgemaakte jurk aan, mandjes met rozenblaadjes in onze handen, en in ons hoofd twee heel verschillende zaadjes die geplant worden. Twintig jaar later zoekt zij naar een witte jurk en voel ik onbehagen. 

    Onlangs vroeg mijn nichtje of ik op haar bruiloft de ceremoniemeester wilde zijn. Natuurlijk stemde ik meteen toe, ik mag haar en haar aanstaande erg graag en wat crisismanagement op zijn tijd sla ik niet af. Maar dit inkijkje in de bruidsindustrie maakte mij nerveuzer dan ik van tevoren had gedacht. 

    De bruid, de bruidsmeisjes en ik togen onlangs naar een Haagse boetiek om een heuse bridal couture show te bekijken; mijn feministenpas mocht ik inleveren bij de ingang. De dame bij de receptie gaf ons een goodiebag en nodigde ons uit om een glas champagne te pakken. We liepen door een wit-beige wereld naar de catwalk die tussen de rijen jurken was gebouwd. 

    Laat ik één ding vooropstellen: ik vind het heel leuk om de bruiloft met mijn familie voor te bereiden, na te denken welke jurk goed bij de bruid zou passen en tijd met hen door te brengen. Tegelijkertijd voelde ik in mijn hele lijf een sterke NEE! En terwijl ik aan mijn tweede glas champagne sipte en het mijzelf front row gemakkelijk maakte, stelde ik mijzelf de volgende vraag: Waarom haat ik bruidsjurken eigenlijk zo? 

    In mijn hoofd kon ik wel een aantal redenen bedenken.

    De bruidegom wordt categorisch uitgesloten bij het ritueel van de jurk: hij mag de jurk niet zien tot op de dag van de bruiloft. Een gewoonte die ongetwijfeld is overgewaaid uit Amerikaanse romantische komedies. Zo worden de scheiding der seksen en de bijbehorende genderstereotyperingen telkens bevestigd op microniveau. 

    Deze rolbevestiging zag ik ook versterkt bij de kinderen die aanwezig waren. In de modeshow liepen een aantal meisjes mee als bruidsmeisje. In het publiek zaten kleine meisjes die mee waren met hun moeder. Verkleed als bruidje. Meisje. Vrouw. Bruid. Ik keek naar ze en moest aan Simone de Beauvoir denken: je wordt niet als vrouw geboren, maar tot vrouw gemaakt. Ook hier werd de imperatief van het huwelijk al vroeg ingeprent.  De ‘Ohs’ en ‘Ahs’ van de andere aanwezigen over al deze schattigheid, vielen bij mij op dovevrouwsoren. 

    Wie de wereld van de bruidscouture binnenkomt, krijgt een zeer eenzijdig vrouwbeeld voorgeschoteld: de vrouw die alleen maar een prinses wilt zijn op haar grote dag. Het bruid-zijn neemt vanaf het aanzoek alle ruimte in. Wie je bent als vrouw en wat je wilt bereiken in het leven keert zich naar de romantische belofte. Joke Smit beschreef het al in haar beroemde manifest ‘Het onbehagen van de vrouw’: de Nederlandse vrouw wordt te veel gedefinieerd door haar rol als echtgenote en moeder, en daardoor verdwijnt haar maatschappelijke rol naar de achtergrond. 

    Joke Smit zette 50 jaar geleden een fundamentele discussie in gang, maar appelleerde allereerst op een gevoel. Het antwoord op mijn vragen is ook allereerst datzelfde gevoel: ik voel intrinsiek dat ik geen bruid ben. Ik voel dat ik mijzelf niet in een bepaalde definitie van vrouw-zijn wil voegen. Wanneer word je feminist? Het moment dat je realiseert dat je niet helemaal thuishoort in de wereld waarin je leeft. Wanneer je vraagtekens zet bij de patronen in de wereld. En wanneer je ze blijft bevragen. En medestanders in onbehagen vindt. 

    Ik voel mij categorisch niet thuis in een witte, monogame heterowereld. Ik ben blij dat mijn nichtje inspiratie heeft opgedaan tijdens de coutureshow. Ik ben ook blij dat ze mij mee neemt op expeditie naar een wereld die nooit de mijne zal zijn. Want na 40 jurken wist ik het zeker: dit nooit.

    Dit artikel verscheen eerder op Feministenland.nl onder de rubriek ‘Het Feministische Leven’ .

  • Blog Young Feminist Europe: More Women in Politics – You Can Make it Happen

    I remember watching Hilary Clinton’s concession speech back in 2016 and just being in utter shock and disbelief, although it was not even about my country. As a nineties kid, my parents brought me up with the belief that the world was becoming a better place. When watching the speech, I realized: emancipation is not going along a linear curve, if our attention is slipping away, we’ll be going backward if not forward.

    The day after

    After the Dutch national elections in 2017, emancipation for women in politics in the Netherlands experienced a major setback. The number of women in Parliament was no longer increasing. Only 36% of our 150 parliamentary seats were taken up by women, at the moment only 31%. This accelerated my activism as a feminist organizer and my willingness to volunteer for my political party. We are not moving fast enough towards a truly inclusive and feminist Europe. 

    I have a strong belief in individual responsibility without denying that there are mechanisms holding women back. Currently, as board member of the women’s network of my political party, I am often asked by both women and men: what can I personally do for gender equality in politics? As a person who is either in politics, interested in politics or involved in some kind of volunteering or activism, you have the power to make a real change in getting more women involved in politics. 

    “What can I do?”

    These are 5 lessons I learned from the Dutch experience and from my own conversations with other women in politics. I try to apply them to my work in politics.  

    1) Look around you

    Diversity work takes time. If you are striving towards a diverse political landscape, start now. Start looking around for women in leadership roles, activists who are working in their communities, volunteers working on diverse topics. Look for people who do not fit the traditional picture of a politician.

    2) Find a space for them in politics

    Having a diverse membership within a political party is not enough. A political arena is not a safe space for everybody. I was the first person of my family to go into politics and I was very glad to have found people who showed me the way. You can be a welcoming force for new people. Find a space for women in politics. I always try to ask the question: where will his or her talent grow and thrive?

    3) Ask, and ask again

    Most women will not voice their ambition, although they may have it. If you want to have more women on your candidate list, ask them. And then ask them again, or let someone else ask again. Let the question simmer for a while and let them think about how it will impact their lives. Contrary to men, most women will not decide on the spot to follow their ambition.

    4) Vote strategically

    The Dutch grassroots organization Stem op een Vrouw (‘Vote for a Woman’) has been gaining momentum since the national elections two years ago. Their message is simple: decide which party you want to support, look at the polls and give your vote to the first woman who is just under the number of seats the party is likely to get. Often the first or second woman on the list does not need your vote to get a seat, the women lower on the list do. The parliamentary and especially the last local elections proved that the concept worked in the Netherlands. 

    In this TEDtalk Stem op een Vrouw founder Devika Partiman explains how she’s changing political by casting a strategic vote.

    5) Support women in politics

    Women in politics have less sustainable political careers. They lean back for a variety of reasons. Resulting in cabinets consisting mostly of men. We have never had a female Prime Minister in the Netherlands. We can all help to encourage women and appreciate female leaders more. Let us not be too harsh on female politicians, let us not call them shrill or bitchy.

    If I may offer a piece of advice for all EU citizens in May: please do as Devika tells us to. Cast your strategic vote for a feminist Europe at the European elections. More women in politics: we can make it happen!

    Deze blog verscheen eerder als gastblog voor Young Feminist Europe.